...
آسمان در بلنداست
و چشم قسمتی از سهم پرواز است
شعور نوشتن
کانون برخورد های حکیمانه است
تا بلندای کلمات را چیدمان کند
عاشق میشویم
تا از همه ی گرانش ها
قانونی معکوس به رهایی
شهود شود
پارادوکس چیدمان و عشق
برای دوستان نزدیکتر است
و این خاصیت عنصر آتش است
ذهن زایش خاکستر را اجتناب ناپذیر میبیند
باد هم سهمی دارد
آری
از ناگذیری نیستی
کودکی پشت ابر ها بود
ناز میکشید
تورا میکشید
گاهی آرام گاهی خواب آلود
میخواهم روزه ام را با تو شروع کنم
به دلتنگی کودکی
بادها را بگو موافق باشند
و آب به دیدنم آمده است
هر چه را که نیکوست
برای در آغوش گرفتن
آورده است
بستر این اتفاق ها
که شکلی شبیه آفرینش اند
آغوش بی نمودار نور است
زیبا روی
و پر اشتیاق
مگر به وقت نوشتن
و اگر پیوستگی نقاط
معنای نوشتن است
هر نقطه مرگیست نوآفرین مرگی دیگر
و اندیشه تنها شاعر جاودان است
که در زمان جاری نمیشود
اینگونه است که پیامبران
شاعرند
و شعرشان گمراهی
تکیه دادن ذهن
به نقطه ای بی جنبش
و اندوهی
که هیجان ها را
فراموش می کند.
مهر ميشوم
برزگري پر از بذر نردبانهاي بلند
كه هنگام خشكيه چشم ابرها
ثمر ميدهند.
خودش اتفاق شد
اول خدا مرد
روبرو
ارديبهشت است گويا
ای الماس خورده به التماسم
منشورم را عوض میکنم تا بدانند
بازی نور
در تمام شبکه های بلوریم
همیشه قابل پیشبینی نیست.
پیشکش خود کردم
در این میان
غلامان چشم و گوش
گوش به فرمان
از پله های کاخ های سکوت
زبان را ستودند
ودر حضور حضرتش
به خواب ابدی رفتند
و رستاخیز فراموشان
دوباره بیدار می شود
پر از تعلق های نو
برای پیشکشی
برای تو
آي . . .
نا . . .
آ . . .
مين.
آمده ام
تا گم
شوي
پيشانيت هميشه در اين ارتفاع نيست.
وما
بريم
ه
كسي را به شعرت برنگردان
دچا
رودگي پيشانيت بلند ميشود
به اعتراض اتفاق.
|
خورده است آبروي همه و ابروي تو گره پشت تو پشت شعر تو شعر تو! تو؟ . . |
با بال هاي چپ و راستش
گذشت از خاطر لحظه
جز اين بار
كه اسير قالب بي وزن اين شعر است
و هر بار منتظر اشارتيست
تا معجزه را تكرار كند
اينك اگر ترا اشارتيست انتظار
پرواز.
که سلطان خاک
بر سرت چون مردار خوار پیری
در گردش است
باد برادر اوست
تا همیشه
موافق است به پهنای بال هایش
وقتی که از وقت پنهان می شود
به حقه های قدیمی و همیشگی
تکرار بی شتاب گردشش
چشم پاسبانت را
به خواب
و خلسه زندانبان
زبان ترا از یاد می برد
تا سلطان خاک شود
بر پشت باد برادر
بر پشت چرخش بال مردار خوار
وحدتي بايد آنهارا
تا بشكنند اين حيطه ي مرگبار را
در تصادفي منجمد از زمان
بارور مي شوند
تا رها
...آخرين .... معنا.
بهانه فاسدی برای شروع
ثانیه ها نقابدار
پر از بوهای تند
ذهن ساده ام را
چون پرستوهای شب پرواز
قاب خود کردند
اگر اتفاق اشتباه نیست
این کوچ هرزگی از کدام سو
حکم سحرگاه بیهودگی ام شد؟
آن دو یار دیرین
عشق و سکوت
سکوت نهیب می زند و
عشق فرمان سکوت...
The time came to open
The two longtime sweetheart
Love and Silence
Silence warns and
I command silence
سیب می افتد؟
غلت می خورد؟
یا تماشاگاه چشمان شاعریست؟
چیز زیادی نمی دانم
اگر امواج همه جا هستند
لاجرم مارا
اقیانوسی از ناشناخته ها فرا گرفته
بگذریم سیب می خوری؟
کسی نگاه نداشت
آنکه برگ ها را می چید
پرنده ها را نشناخت
و پرنده ها
که چشم مغرور پرواز حبسشان کرده
خالی از گوش آوازند
شما را که از جواب شاخه ها درمانده اید
به سوزن دست کودکی
نجات خواهم داد
تا این حباب را از خواب...
آفرینش با صبح آغاز شد
آن صبح آفرینش هیچ انسانی نبود
و عشق به نماز ایستاد
با آغاز اندوه و آغاز لبخند
و هیچ انسانی نبود
بی اندوه بی لبخند.
قفلیست گران
به دروازه های بیکرانگی
هر کلید
گم می شود
به انتخاب تو که فکر می کنی
اما
نسیم در گرماگرم صورتکهای زیتونی
فراموش نمی کند
خنکایش را.
تاس چشمان تو
پنج و شش آمد
نگاهی که به نرده های چشم درگیر است
تو نرد باز معرکه بودی و این تدبیر
به نورسیده های درونم چه تفسیر است؟!...
...
مگر زمان و باد
یا که مجمر دود
کند بهانه ساز حلقه های تقدیرت.
سروده ام به انجام هاي قديمي، خرسند
آب مي نوشم
مي خوابم
سحرگاهان را چگونه پيدا خواهم كرد؟
او كه همواره كرانه ها را مي پويد!
كي كرانه مي شوم؟
شايد آنگاه كه اشباه
پچ پچ كنان از من دور شوند...
